प्रतिक्रिया

मी जे काही वाचतो, ऐकतो (संगीत), पाहतो (चित्रपट आणि बरंच काही) ते आवडल्यास ताबडतोब आजूबाजूच्या लोकांना सांगून मला मोकळं व्हायचं असतं. मग समोरच्याने ते त्याच्या सवडीने पहावं. त्याला ते आवडो अगर न आवडो हा त्याचा प्रश्न. पण प्रतिक्रियांची अपेक्षा नेहमीच असते. मला गुळमुळीत प्रतिक्रिया आवडतच नाहीत. उगाच आपलं 'आवडलं', 'छान आहे' असं समोरच्याने म्हटलं की ते वरवरचं वाटू लागतं. कदाचित तसं नसेलही पण आवडलेल्या गोष्टी व्यक्त करताना एक आवेग दिसायला हवा असं मला नेहमीच वाटत आलंय. आवडलं तर काय आवडलं हेही सांगता यायला हवं. कोणतीही गोष्ट जेव्हा आवडते तेव्हा त्यात एक समर्पणाची भावना असते. असायला हवी.

जी गोष्ट आवडण्याची तीच नावडण्याचीही. एखादी गोष्ट नसेल आवडली तर सांगण्यात संकोच नसावा. काय आवडलं नाही आणि का आवडलं नाही हे मोकळेपणानं सांगणंही खूप मोठी गोष्ट आहे. फार कमी जणांना हे समजतं. असो.

Echoes (Pink Floyd) ऐकताना एकीकडे माझं भान हरपत असतं, तर दुसरीकडे एका अपूर्णतेची जाणीव होत असते. आत्ता हा क्षण शेअर करायला कोणीतरी सोबत असायला हवं, ही जाणीव अस्वस्थ करत असते. Echoes ऐकून झाल्यावर परवा चारूने फोनच केला. त्याचं पहिलं वाक्य. "अरे काय ग्रेट प्रकार आहे हा." त्याची ही मन:स्थिती मी अगदी पूर्णपणे समजू शकतो. कारण मी त्यातूनच जात असतो. धनंजयची शास्त्रीय संगीताची आवड आणि त्याचा अभ्यास खूप मोठा आहे. मागे एकदा तो म्हणाला होता,"इतकं रस घेऊन शिकणारं आणि अभ्यास करणारं कोणी भेटत नाही रे. त्याचं वाईट वाटतं." त्याचं हे दु:ख मी नक्कीच समजू शकतो. हलकं मात्र करू शकत नाही. :(

माझ्या सुदैवाने या सगळ्या गोष्टी समजतील असे मित्र मला नक्कीच भेटले, किंवा जे भेटले तेच जवळचे झाले.
आपापल्या वाटा शोधत मित्र जेव्हा लांब जातात, तेव्हा वाचन, संगीत, चित्रपट हे सगळं चालूच असतं पण ते शेअर करता यावं असं आजूबाजूला कोणीच नसतं. समोर भेटेल त्याला आपण उत्साहाने सांगायला जावं आणि त्याने अशी गुळमुळीत प्रतिक्रिया दिली की मन हिरमुसतं. मन सावध होतं आणि गोष्टी इतरांबरोबर शेअर करणंच कमी होत जातं. आता यात चूक- बरोबर काय ते मला समजत नाही. पण माझं असं आहे खरं. शेवटी जे आवडतं ते इतरांना वाटणं किंवा वाटता येणं, हाच आयुष्यातला सर्वांत मोठा आनंद आहे, एवढंच मला कळतं. आणि त्यासाठीच तर हा ब्लॉग वगैरे प्रपंच.