नंदा प्रधान

"जगात काहीच नाही! ज्या क्षणाला आपण श्वास घेत असतो ना, तेवढा क्षण असतो...जीवन जीवन ज्याला म्हणतात ना, ते आपल्या जन्मापासून मरणापर्यंत नुसतं असं आड येत असतं. बाकी काही नसतं! कधी प्रचंड लाटा होऊन येतं. वादळ होऊन येतं. कधी उगीचच मठ्ठपणानं आडवं पडून राहतं. मग कंटाळा येऊ नये म्हणून आपण त्याला लेबलं लावतो - प्रेम म्हणतो, बायको म्हणतो, आई म्हणतो, धर्म म्हणतो, देव म्हणतो-काय वाट्टेल ते म्हणतो. एरवी जीवन म्हणजे एक निरर्थक फसवी अशी वस्तू आहे."

पुलंच्या नंदा प्रधानचे हे शब्द.
नंदा प्रधान आज पहिल्यांदा वाचला आणि अंतर्बाह्य हललो. इतक्या प्रसंगातून गेलेल्या ह्या माणसाचा तो कोरडेपणा, ते तुटक बोलणं अंगावर येतं अगदी.

नंदा प्रधान वाचायला घेतलं आणि लक्षात आलं की, दुपारच्या वर्गाची वेळ झालीये. मित्र बोलवायला आला. मी गेलो नाही. थोड्या वेळाने त्याचा SMS आला. "Surprise test आहे. लगेच नीघ." मी गेलो नाही. नंदा प्रधान असा अर्धवट सोडणं शक्य नव्हतं. या माणसाने जे वादळ उडवून दिलंय ते कधी शांत होईल कोणास ठाऊक?